سندرم‌های میلودیسپلاستیک (MDS): علائم و درمان

سندرم‌های میلودیسپلاستیک چیست؟

سندرم‌های میلودیسپلاستیک (MDS) گروهی نادر از اختلالات مغز استخوان‌اند که در آن مغز استخوان نمی‌تواند به‌اندازه کافی سلول‌های خونی سالم تولید کند. سلول‌های بنیادی غیرطبیعی به‌درستی رشد نمی‌کنند و سلول‌های طبیعی را کنار می‌زنند و تولید گلبول‌های قرمز، گلبول‌های سفید و پلاکت‌ها را کاهش می‌دهند. در برخی بیماران، MDS می‌تواند به لوسمی میلوئیدی حاد پیشرفت کند.

علائم

علائم به نوع سلول‌های خونی درگیر بستگی دارد. کم‌خونی می‌تواند خستگی، تنگی نفس و رنگ‌پریدگی پوست ایجاد کند. شمار پایین گلبول‌های سفید (لکوپنی) خطر عفونت را افزایش می‌دهد و شمار پایین پلاکت‌ها (ترومبوسیتوپنی) به کبودی آسان و خونریزی‌هایی که دشوار بند می‌آیند منجر می‌شود.

زیرگونه‌ها و خطر

سازمان جهانی بهداشت MDS را بر اساس ظاهر مغز استخوان و درصد سلول‌های بلاست به چند زیرگونه طبقه‌بندی می‌کند — برای مثال MDS با سیدروبلاست‌های حلقوی، با دیسپلازی چندرده‌ای، با بلاست‌های افزوده یا با del(5q) منفرد. هر زیرگونه خطر متفاوتی برای پیشرفت به لوسمی حاد دارد که شدت درمان را هدایت می‌کند.

گزینه‌های درمان

درمان به زیرگونه و سطح خطر بستگی دارد. گزینه‌ها شامل عوامل بلوغ گلبول قرمز برای کم‌خونی، درمان سرکوب‌کننده ایمنی، لنالیدومید برای del(5q) و داروهای شیمی‌درمانی مانند آزاسیتیدین و دسیتابین برای بیماری پرخطر است.

پیوند مغز استخوان

پیوند مغز استخوان که پیوند سلول‌های بنیادی نیز نامیده می‌شود، درمانی است که سلول‌های مغز استخوان را از بین می‌برد و آن‌ها را با سلول‌های خون‌ساز جدید و سالم از یک اهداکننده جایگزین می‌کند. در موارد پیشرفته، پس از شیمی‌درمانی انجام می‌شود و با برقراری تولید جدید و سالم سلول‌های خونی، بهترین شانس کنترل طولانی‌مدت را فراهم می‌کند.

این مقاله صرفاً جنبه اطلاع‌رسانی عمومی دارد و جایگزین مشاوره پزشکی تخصصی نیست. درباره وضعیت خود همیشه با یک متخصص واجد شرایط مشورت کنید.